Aan een groep lieve vrouwen gaf ik deze zomer een workshop Soulcards;  collage-kaarten die een betekenis voor je blijken te hebben. Mijn eigen kaart gaf ik de titel Answering the call. Zoals zeeschildpadjes die een magnetisch zesde zintuig lijken te hebben voor de zwemrichting,  voel ik me nu intuïtief geroepen tot het schrijven van een blog begonnen met eerlijke verhalen en informatie over AuDHD.  

Een oefening die zo simpel leek. Bijna te simpel om aan te beginnen; De linkerhand verbeeld wat je los wil laten, de rechterhand wat je meer in je leven wil. En dat een beetje creatief vormgeven.

Oorpijn. Al wekenlang zo'n zeurend oor.

Tijdens de workshop Vuurpaard verzon ik er ter plekke om er wat inzichtkaarten bij te gebruiken ter inspiratie. Dat leverde zoveel extra's op. Dit moest ik zelf ook eens ervaren! 

Welke kant moet ik op? Wat wil ik? Een baan? Toch weer voor mezelf beginnen? Of alleen een beetje hobbyen? Wat kan ik op dit moment nog? Het gebrek aan richting maakt me geïrriteerd en rusteloos. Ik heb het gevoel dat ik toch IETS zal moeten ondernemen! Tegelijkertijd ben ik doodmoe. Met dit gepieker begon ik met neurografisch tekenen. Lijnen zetten zonder plan, 

Ik begon me  opnieuw te verliezen in "mooie dingen willen maken". Tja, die valkuil ligt op de loer als je je werk gaat delen. Dus zat ik mijn creativiteit weer eens lekker te blokkeren! En dat frustreerde me enorm kan ik je vertellen. Want waar bleef die heerlijke flow nou? En waar bleef .....

Zonsverduistering in maagd. 's Nachts een hard bonzen op de slaapkamerdeur. Een hand die over mijn stuit wrijft tot het gaat gloeien. Ik wordt wakker, draai me om. Niemand te bekennen. Het onnoembare verdriet dat me al twee dagen lamlegt, overspoelt me opnieuw. Ik wilde er iets creatiefs mee willen doen, maar het lukte niet. Nu, midden in de nacht,... 

Chagrijnig was ik. Geen idee waarom. Dan weet ik wat me te doen staat: hard krassen met krijt ! Schrijven! Wat er maar  in me opkomt. Wat er uit wil.  Dat mag lelijk zijn. En dat was het!  Oei! Ik schrok er zelf een beetje van. Maar nu stond het daar zomaar ineens in mijn art-journal.  Aha, dít zat me dus dwars! 

In hoge golven zwemmen, springen, duiken. Me ondersteboven laten gooien en weer aan laten spoelen en dan opnieuw de golven in rennen. Nergens ben ik zo gelukkig als in zee! Die ervaring probeerde ik te vangen in

Nieuwe creatieve speeltjes binnen! Feest!  Daarmee maakt ik deze roestige reminder voor mezelf.  Al stempelend vroeg ik me af:  maar...wat is dat dan? Waar wil ik precies voor gaan? Wat is nu eigenlijk MIJN "it"?   Zodra ik een voetje op internet zet, word ik gebombardeerd met van alles wat ik geacht word te willen: Een carrière! Aandelen! Volgers! Een online business! Een strakke buik! ;) En bovenal: Succes! Waarmee dan bedoeld wordt: geld, macht & status.  Maar...

Eigenlijk heb ik me altijd een beetje 'anders' gevoeld. En heel lang leek dat 'anders' me niet okay en vooral lastig.Te gevoelig, te opmerkzaam, te intens, te emotioneel, te prikkelgevoelig. Ik heb echt mijn best gedaan om te zijn en te leven zoals anderen dat doen. Uitgaan in lawaaierige omgevingen, fulltime werken, een druk sociaal leven hebben. Dat soort dingen. Dat kan ik wel eventjes volhouden. Op mijn enthousiasme  en betrokkenheid kom ik een heel eind.  Alleen...

Ik speelde wat roze en rode tinten op de pagina's. Gepassioneerde kleuren die bij mijn stemming pasten. Ondertussen gingen mijn gedachten over mijn kersverse website. Die had ik sneller dan gedacht in elkaar geflanst. "En wat nu?" vroeg ik me af.  Vanwege het kleurcontrast wilde er een groene vis de roze-rode wereld in zwemmen. "Go with the flow" zegt de vis.