Welke kant moet ik op? Wat wil ik? Een baan? Toch weer voor mezelf beginnen? Of alleen een beetje hobbyen? Wat kan ik op dit moment nog? Het gebrek aan richting maakt me geïrriteerd en rusteloos. Ik heb het gevoel dat ik toch IETS zal moeten ondernemen! Tegelijkertijd ben ik doodmoe. Met dit gepieker begon ik met neurografisch tekenen. Lijnen zetten zonder plan,
verzachten, kleuren. Dat deed goed. Van mijn hoofd zakte ik langzaam in mijn lijf, alleen nog bezig met wat er onder mijn handen ontstond.
Het mooie van neurografica is dat het je brein uit de fight-or flightmodus haalt. Want dat is al dat gepieker natuurlijk; een reactie op (al dan niet realistisch) gevaar. Een overlevingsmechanisme waar ik wel eens in schiet. Wie niet, trouwens?
En dan verschijnt er een eendje. Dat dobbert op woelig emotioneel water. In het oosten komt de zon nog maar net op.
"Dobber nog maar even een beetje rond," vertelt het eendje. "Het is een heftig jaar geweest, de zon gaat wel weer schijnen in je leven. Maar nu is het vooral tijd om uit te rusten en nieuwe energie op te doen. Want wie weet... het leven kan straks zomaar ineens weer met een rotvaart van start gaan. Zo gaat het toch altijd?"
En dat is dan toch mooi en wonderlijk, dat zo'n verzonnen eendje zulk rustgevend en wijs advies kan geven. En dat ik er nog naar kan luisteren ook!
Reactie plaatsen
Reacties