Sterfdag van mijn vader. Drie jaar geleden alweer en ik dacht dat ik er geen last meer van had. Toch ineens zitten er brokken verdriet vast in rug en keel. Ik plakte ze op de pagina en huilde er blauwe en paarse tranen overheen. Een mooi liedje over herinneringen moest er ook op. Vandaag komen alle mooie herinneringen naar boven. Aan zijn verhalen, de zomervakanties, het stoeien, het knutselen, en de sporadische persoonlijke gesprekken als ik eens met hem alleen was. Ik mis hem vandaag weer verschrikkelijk!
Zelf geloofde hij niet dat er iets was na de dood. Ik wil dat wel graag geloven. Zo stel ik me hier voor dat hij naar het licht is, als een grote blauwe vlinder.
En als dat niet zo is, dan was dit toch een fijne manier om het verdriet van deze dag te verwerken.
Reactie plaatsen
Reacties